Wilhelm Busch

Wilhelm Busch
A mund të flasim me Perëndinë?

Marrë nga libri „Jesus unser Schicksal"
Titulli i origjinalit: „Kann man mit Gott reden?"
© Aussaat-Verlag Neukirchen-Vluyn
© për botimin në gjuhën shqipe: MEOS Svizzera
Literaturdienst Zum Guten Brunnen,
Hirzenbachstrasse 102, Postfach 1, CH-8061 Zürich
Në bashkpunim me:
EAD, Postfach 30 02 64, D-44232 Dortmund
Verbreitung Christlicher Schriften
Postfach, CH-2500 Biel/Bienne 8
Përktheu: Tom Pergjokaj
Realizimi kompjuterik: Gjevalin Kabashi
Botimi i pare 2000
Shtypur në Zvicer: Good News Druck, Höri ZH

A MUND TE FIASIM ME PERENDINE?
Një grup akrobatësh kish ardhur një ditë
në një fshat shvabian. Pika kryesore e
programit të tyre ishte ecja mbi litar. Në
shesh ishte tërhequr litari për shfaqjen që do
të jepej atë mbrëmje. Aty afër kalon një grua
me një fëmijë. Fëmija pyet: «Nënë, a mund
të ecin njerëzit mbi litar?» Nëna i përgjigjet:
«Munden, nëse dinë se si. Por, unë nuk
mundem».
Kjo është gjëja e parë që dua t'ju them
lidhur me këtë temë.

1. Mundemi nëse dime se si
Shumë njerëz, ashtu si nëna e atij fëmije,
duhetta pranojnë: «Unë nuk di». Natyrisht,
mund të flasim me Perëndinë. Ai është afër
nesh. Ne mund të flasim njëri me tjetrin, atëherë
pse nuk mund të flasim me Perëndinë e gjallë?
Ai është këtu. Por, a dini të flisni me Perëndinë?
Kur kam qenë fëmijë, i kamë mësuar këto
vargje:
Zoti fëmijët fort i don,
lart nga qielli ai i vështron...
Kështu, unë mendoja: «Nuk ka kuptim të
lutem sepse nuk mund të bërtas aq shumë, saqë
të më dëgjoj Perëndia atje lart në qiell». Edhe
rusëttalleshin lidhur me këtë gjë: «Kemi dërguar
raketa në gjithësi. Po të kishte Zot, do ta kishim
takuar deri tani».
Shumë njerëz nuk e kanë të qartë dhe
pyesin: «Ku është Zoti? Lart në qiell? Sa lart?
Njëqind kilometra? Një mijë kilometra?»
Do ta bëj këtë sa më të qartë: shprehja «lart
në qiell» nuk ekziston në Bibël. Bibla thotë

diçka krejtësisht tjetër. Ajo thotë: «ai nuk është
larg nga asnjëri prej nesh». Në një vend tjetër,
thotë: «ti më rrethon nga pas dhe përpara».
Këtë mund ta kuptojmë vetëm nëse e kemi
parasysh faktin se shqisat tona mund të kapin
vetëm botën tri dimensionale. Zoti i takon një
dimensioni tjetër, por, në të njëjtën kohë, është
pranë nesh.
Natyrisht, mund të flasim me Perëndinë. Të
folurit me Perëndinë i ngjan ecjes mbi litar:
mundesh nëse di se si. Mjerisht shumica e
njerëzve sot duhet ta pranojnë: «Unë nuk di». Si
qëndron puna me ju? Bëhuni të sinqertë me
veten tuaj: ju nuk dini të luteni. Po të dinit, do
të luteshi.
Njëri nga problemet më shqetësues të kohës
sonë është humbja e aftësisë për lutje dhe si
pasojë humbja e aftësisë për besim. Shkrimtari i
famshëm Franz Werfel ka shkruar një roman me
titull «Qielli i shpërdoruar». Një fjali nga ky libër
do të më mbetet në kujtesë gjatë gjithë jetës:
«Shenja dalluese e kohës moderne është
budallallëku metafizik i njeriut. Me fjalën
«metafizik» nënkuptohen gjëra të përjetshme, të
cilat janë reale, por i takojnë një dimensioni

tjetër. «Budallallëku metafizik» do të thotë se
njeriu po bëhet i marrë përmes radios,
televizorit, propagandave, ideologjive, politikës,
llomotitjeve, fqlnjve dhe tensioneve në vendin e
punës deri në atë masë, saqë më nuk është i
vetëdijshëm se Zoti është afër dhe se mund të
komunikojë me të.
A është e mundshme të flasim me Perëndinë?
Do të ishte sikur të mos i kishim budallalleqët që
kemi.
Një 16 vjeçar më ka treguar një ngjarje
tronditëse. Atë e kishin mobilizuar dhe e kishin
çuar në luftë. Bateria e tij ishte bombarduar. Pas
sulmit ai i pari del nga strehimi dhe sheh një
njeri me zorrët jashtë. Dëshiron t'i ndihmojë,
por ai i thotë: «Po vdes. Nuk mund të më
ndihmosh. Ndihma që më nevojitet është që
dikush të lutet bashkë me mua. A mund të
lutesh me mua?» Djaloshi i përgjigjet: «Në rininë
hitleriane kam mësuar të mallkoj, por jo të
lutem.» Pastaj djaloshi vrapon te kapiteni duke
bërtitur: «Kapiten, ejani shpejt». Kapiteni vjen
me vrap dhe ulet në gjunjë pranë ushtarit që po
vdiste dhe e pyet: «Ç'dëshiron?». «Kapiten, unë
po vdes. A mund të luteni me mua?» «Obobo»,

bërtet kapiteni, «nuk di të lutem». Pastaj kapiteni
thërret një toger.
Më në fund mbledhen të gjithë ushtarët sipas
rangjeve, të cilët të sigurt në vetvete, specialistë
për shaka të ndyra, por asnjëri nuk di të lutet.
Asnjëri nuk di të paktën lutjen Ati ynë.
Djaloshi më tha: «Në ato çaste unë u betova
se nëse do të shpëtoja nga kjo luftë e kalbur,
gjëja e parë që do të bëja ishte që të shkoja diku
ku do të mund të mësoja të lutem. Nuk doja të
vdisja i mjerë si ai njeri».
Kjo është gjendja jonë e tanishme. Pa marrë
parasysh a është fjala për intelektualin apo për
punëtorin, nuk ka dallim. Njëri mendon se është
tepër i mençur për t'u lutur, tjetri i nënshtrohet
mendimit të lire. Nuk dimë të lutemi. Kjo është
një katastrofë e mad he të eilen Franz Werfel e
quan «budallallëku metafizik». Kjo është arsyeja
që jemi të humbur dhe një goditje e vogël mund
të na shkatërrojë.
Në strehimet kundërajrore në Essen kam
patur rastin të ndodhem me njerëz llaftorë, të
cilët flisnin për «fitorën përfundimtare»,
«udhëheqësin e mrekullueshëm», Gjermaninë e
madhe». Por kur fillonin të binin bombat, i kapte

frika dhe nuk u dëgjohej zëri. Ne të krishterët
luteshim dhe këndonim këngë për Jezusin që t'i
qetësonim pak. Ata vetë nuk dinin të luteshin.
Është një katastrofë e vërtetë kur njerëzit nuk
dinë të luten.
Tani vonë takova një njeri të mençur dhe të
shkolluar, i cili me një buzëqeshje më tha: «Z.
Busch, lutja nuk është gjë». Unë u zemërova
dhe i thashë: «Mos folni marrëzi!» «Ç'keni?» më
pyeti i hutuar. Unë iu përgjigja: «Ma kujtuat një
njeri me një këmbë të amputuar i cili thoshte:
'Rrëshqitja me ski nuk është gjë'. Ai nuk e njihte
këtë sport. Edhe ju po i ngjani atij».
Mund të flasim për sportin e skive, por jo me
atë njeri që ka vetëm një këmbë. Të tillë jemi ne
njerëzit. Edhe pse nuk dimë të lutemi,
prapëseprapë themi: «Lutja nuk është gjë». Siç
po shihni nga fjalët e mia, në raste të tilla unë e
humb respektin ndaj intelektualëve. Dhe jo pa
arsye, besoni. Sa më të mjerë që jemi, aq më të
rëndësishëm mundohemi të tregohemi.
Kjo gjendje letargjie e popullit tone të mjerë
më zemëron dhe më pikëllon shumë.
Gjithashtu më brengos moskokëçarja e kishës
ndaj atyre që nuk dinë të luten. Ndoshta e
8

njëjta gjë është edhe në kishën tuaj: për
Krishtlindje mbushet kisha me njerëz, të cilët
nuk i sheh ndonjëherë tjetër në kishë. Dhe kur
prifti thotë: «Të lutemi!» - kjo më pengon më
së shumti - të gjithë i bashkojnë duart dhe ulin
kokat në lutje. Do të kisha dëshiruar t'u thosha:
«Mos bëni sikur po luteni! As dhjetë për qind
nga ju duk dinë të luten. Ju vetëm po shtireni».
Kam të drejtë, apo jo?
E njëjta gjë ndodh gjatë martesave dhe
varrimeve. Prifti thotë: «Të lutemi!» kurse ata i
mbajnë kapelat në dorë duke i shikuar ato dhe
mendojnë se kjo do të thotë lutje. Pasta] shkojnë
në ndonjë lokal per të pirë.
Kur po shërbëja në forcat e armatosura më
1915, na dhanë urdhër të shkonim në kishë.
Para se të niseshim, nënoficeri na i dha këto
udhëzime: «Hyni qetë në kishë. Kur të arrini te
vendi, rrini në këmbë me kapelë në dorë,
numëroni ngadalë deri në 12 dhe pastaj uluni!»
Njerëzit, kur na kanë shikuar, kanë menduar:
«Sa me përshpirtshmëri po luten!» Vërtet, ne
vetëm numëronim deri në 12 dhe pastaj
uleshim. Kam përshtypjen se gjatë martesave
dhe varrimeve njerëzit as që numërojnë deri në

12 kur prifti thotë: «Të lutemi!» Më zë trishtimi
kur e kujtoj se njerëzit dikur nuk shtireshin, por
luteshin me të vërtetë kur dëgjonin fjalët: «Të
lutemi!»
Studiuesi i famshëm nga Afrika Qëndrore,
David Livingstone, njëri ndër njerëzit më të
mëdhenj në histori, i njohur për trimëri, zgjuarsi
dhe njohuri kështu ka shkuar në amshim -
shekullarët do të thoshin: ka vdekur. I shoqëruar
nga disa hamaj vendës, Livingstone kishte
depërtuar thellë në zemër të Afrikës. Një
mëngjes djelmoshat kishin ngarkuar bagazhin
dhe kishin mbledhur çadrat. Vetëm çadra e
Livingstonit ishte ende e ngrehur. Nuk donin ta
shqetësonin nga lutja e mëngjesit. Ata e dinin se
Livingstone çdo mëngjes bisedonte me «Tuanin»
e tij qiellor - me Perëndinë e tij. Por, kësaj radhe
lutja zgjati tepër. Më në fund kryesuesi i
hamajve shikoi nga një e çarë dhe pa se
Livingstone ishte ende në gjunjë. Pritën deri në
mesditë. Pastaj morën guxim për të hyrë brenda.
Livingstone qëndronte ende në gjunjë, por
zemra i kishte pushuar së rrahuri.
Ky njeri i madh dhe i mençur ka vdekur në
gjunjë. Gjatë kohës kur ishte në lutje e thirri
10

Zotëria në shtëpinë e vet. Ndërkaq
mikroborgjezët thonë: «Lutja nuk ka kuptim».
Duhet të turprohemi dhe ta pranojmë se nuk
dimë të lutemi. Livingstone dinte të lutej. Ai
vdiq duke u lutur. Ne vdesim ne spitale duke
marrë injeksione. Ne nuk mund t'i bëjmë ballë
vdekjes nëse mjeku nuk na drogon. Livingstone
nuk ka pasur nevojë per to. Ai bisedonte me
Perëndinë. Gjatë bisedës me Perëndinë shkoi në
amshim.
Si qëndron puna me lutjen në familje?
Prindërit e mi kanë pasur tetë fëmijë dhe ja se si
kemi vepruar: Në mëgjes mblidheshim të gjithë
rreth tavolinës së bukës, këndonim ndonjë
këngë për Zotin dhe pastaj lexonim një pjesë
nga Bibla. Në fund babai lutej. Edhe kur kam
pasë humbur interesimin përZotin, mendimi se
në famijen time luten nuk më hiqej nga mendja.
Dhe kur si oficer i ri u largova nga rruga e Zotit
dhe mora tatëpjetën, ishte lutja e prindërve të
mi ajo që më ktheu përsëri te Zoti.
A luteni ju në familjen tuaj? Ju prindër jeni
përëgjegjës para Zotit për fëmijët tuaj dhe per
njëri-tjetrin nëse famija juaj nuk qëndron në
rrugën e Zotit. Si e filloni ditën në familjen tuaj?
11

A këndoni ndonjë këngë për Zotin? A lexoni
ndopak nga Bibla? A luteni?
Një zotëri i shquar nga Esseni m'u lut që ta
vizitoja një ditë në shtëpi. Kur shkova, e gjeta
ulur bashkë me të shoqën. «Na ka ndodhur
diçka e çuditshme», tha ai. «Biri ynë 16 vjeçar u
kthye një mbrëmje nga takimi i të rinjve dhe
pyeti: 'Pse ne nuk lutemi?' Kur i thashë se lutja
është vetëm një formalitet dhe se prapa saj nuk
qëndron asgjë, ai më pyeti: «Babi, ç'mendon, ti,
për Shpirtin e shenjtë?' Unë i thashë: 'Nuk
mendoj asgjë'. Pastaj ai tha: 'Kjo është
fatkeqësia e familjes sonë. Ne kemi nevojë për
një baba që di për këto gjëra dhe që di të
lutet'».
Kur mbaroi fjalët, e pyeta: «A dëshironi që
unë ta qortoj birin tuaj për këtë sjellje ndaj
jush?» «Jo, jo!» tha ai. «Nëse biri im ka të drejtë,
atëherë unë e kam gabim». Unë i thashë:
«Gabim e keni. Biri juaj ka të drejtë». «Edhe unë
druaj se është ashtu», tha ai. «Ç'duhet të bëj?»
Ky njeri menjëherë e kuptoi se nuk kishte
përmbushur detyrën më të rëndësishme që i
takonte si prind. Nuk mjafton vetëm t'jua
siguroni ushqimin dhe veshmbathjen fëmijëve
12

tuaj. Përgjegjësia juaj si prindër është shumë më
e madhe se kaq. A dini të luteni?
Marinarët kanë një tregim për një anije
fantazmë, e cila i përshkon shtatë dete.
Megjithëse anija nuk ka as ekuipazh as kapiten,
ajo përballon çdo furtunë. Ta zëmë se një anije
tjetër e sheh atë dhe përpiqet të marrë lidhje me
të, por nga anija famtazmë nuk merr kurrfarë
përgjigje. Ne jemi si anija fantazmë. Perëndia
përpiqet të vendosë kontakt me ne nëpërmjet
ngjarjeve dhe përjetimeve të ndryshme -
veçanërisht nëpërmjet Fjalës së tij. Por, ne nuk i
përgjigjemi sepse i ngjajmë anijës fantazmë.
Një ditë kur po flisja për këtë temë, një
fëmijë e pyeti nënën e vet: :«Nënë, pse po na
shan ky njeri nga predikatorja?» Shpresoj të më
kuptoni se qëllimi im nuk është të shaj askënd,
por më dhimbset në shpirt kur shoh se ku është
katandisur ky popul! i mjerë - intelektualë e
punëtorë, burra e gra, pleq e të rinj. Ne nuk
dimë ta thërrasim Perëndinë, edhe pse atë e
kemi afër nesh.
Shumë njerëz e quajnë veten të krishterë dhe
shkojnë në kishë, por nuk dinë të luten. Kur
vizitoj njerëz, shpesh më thonë si p.sh.: «Ne
13

jemi të krishterë të fortë. Nëna ime e ka njohur
filan priftin. E njihni ju atë? Jo? Nëna ime e ka
njohurshumë mirë». Unë u përgjigjem: «Nëse
nuk e njihni Jezusin, do të shkoni në ferr bashkë
me atë priftin që njihni. Me rëndësi është nëse
dini ta thërrisni emrin e Jezusit, nëse dini të
luteni».
Ju lus që ta pyetni vetveten: «A di të lutem? A
lutem?» Përgjigjuni vetë këtyre pyetjeve.
Ndoshta do të thoni: «Mjaft më, pastor
Busch! Tregona si të mesohemi të lutemi». Tani
po ju tregoj.
2.   Sl TË MËSOHEMI TË LUTEMI?
a) Klithja e parë e fëmijës
Si mësohemi të flasim? A ju kujtohet si jeni
mësuar të flisni? Jo, nuk ju kujtohet. As mua nuk
më kujtohet. Por nëse doni të mësoheni të
luteni, duhet ta nxjerrni klithjen e pare. Do t'ju
tregoj sesi.
Zoti Jezus ka treguar një shëmbëlltyrë për dy
njerëz që luteshin në kishë. Njëri prej tyre ishte
njeri i rëndësishëm. Ai zuri vend në mes të
14

kishës dhe nisi të lutej kështu: «Të falënderoj, o
Zot, se jam njeri i mirë». Zoti nuk e dëgjoi më.
Ai njeri mund të fliste sa të donte, Zoti nuk i
dëgjonte fjalët e tij. Kjo ndodh.
Njeriu tjetër ishte një tip i dyshimtë. Do ta
kishim quajtur «gjysmëkriminel». Ishte njëfarë
matrapazi, ose kontrabandist, ose diçka i
ngjashëm. Bibla e quan «tagrambledhës». Kur
hyn në kishë, atë e kap frika nga solemniteti.
Qëndron në fund të kishës dhe mendon:
«Këtu nuk e kam vendin unë. Vendi im është
në pijetore ku ka atmosferë të gjallë. Atje e
ndiej veten mirë, por jo këtu». Për pak sa nuk
doli, ku iu kujtua pse kishte ardhur. Ai kishte
mail të zjarrtë për Zotin. Edhe ne kemi mail të
zjarrtë për Zotin. Kemi mail për t'u kthyer në
shtëpi, tek Ati ynë. Kështu, ai njeri nuk doli
nga kisha, por kishte mbetur aty pranë hyrjes.
lu kujtua çfarë jete kishte bërë dhe tha këtë
lutje të shkurtër: «Zot, ki mëshirë për mua
mëkatarin!» Bibla thotë se në atë çast ushtria
qiellore filloi të këndojë. Një njeri u kthye në
jetë!
Klithja e parë e fëmijës është: «Kam
mëkatuan>.
15

Kam qenë i pranishëm kur ka lindur djali im i
pare. Ishte një lindje e vështirë dhe m'u kujtuan
fjalët e Jezusit: «Gruaja, kur lind, ka dhembje,
sepse i erdhi ora». Mendova se gruaja ime e
dashur, të cilës po i mbaja koken, nuk do t'i
duronte dhembjet. Pastaj papritur dëgjova një
zë të hollë. Lindi fëmija! Një jetë e re! Ai zë nuk
ishte melodik, por kur e dëgjova, qava nga
gjëzimi. A më kuptoni? U trondita nga ai zë -
klithja e parë e një jete të re.
Klithja e parë e një jete të re nga Zoti është
kur njeriu më në fund vjen te drita e së vërtetës
dhe thotë: «Kam mëkatuar. Zot, ki mëshirë për
mua!» Të gjitha litanitë tuaja do të jenë të kota
nëse nuk filloni me klithjen e një fëmije të
porsalindur. Kurrë nuk kam dëgjuar që një
fëmijë i porsalindur të fillojë të mbajë ndonjë
fjalim të gjatë. Përkundrazi, çdo fëmijë në fillim
nxjerr një klithmë. E njëjta gjë vlen edhe me
njeriun që hyn në Mbretërinë e Perëndisë.
A e keni nxjerrë ju këtë klithmë të fëmijës së
porsalindur? Jo? Atëherë gjejeni një vend të qetë
dhe mendoni seriozisht për këtë. Miq të dashur,
unë nuk jam propagandist i kishësh, por dua që
t'i shpëtojë disa nga ju që të mos shkojnë në
16

ferr. Dhe ështe e pamundshme t'i ikni ferrit po
që se nuk i drejtoheni Zotit me klithjen e fëmijës
së porsalindur: «Jam mëkatar. Zot, ki mëshirë
për mua, mëkatarin!»
Kur biri i humbur u kthye në shtëpi, gjëja e
parë që tha ishte: «O atë, kam mëkatuar kundër
qiellit dhe kundër teje». Në atë çast kur ju të
pranoni këtë, Jezusi, Biri i Perëndisë, qëndron
para jush dhe thotë: «Miku im i dashur, unë kam
vdekur për mëkatet tua. Unë kam paguar per ty».
b) Vetëm fëmljët e Perëndisë
dinë të luten si duhet
Tani vonë kam takuar një të njohur që ka tre
fëmijë, një djalë e dy vajza. Ndërsa po
afroheshin, pashë se fëmijët po e mbysnin të
atin me pyetje, duke folur të tre përnjëherë. I ati
nuk e kishte lehtë t'u përgjigjej të treve. Kur u
përpoqëm, i përshëndeta siç është
zakon: «Mirëdita, zotëri N! Mirëdita, fëmijë!»
Fëmijët, sapo dëgjuan zërin tim, heshtën aty për
aty. Unë isha një i huaj dhe kjo mjaftoi që ata të
heshtnin. Kjo do të thotë se fëmijët mund të
flasin lirshëm vetëm me prindin e tyre. Prania e
një të huaji i pengon ata.
17

Kështu, ne mund të lutemi si duhet vetëm
nëse jemi fëmijë të Perëndisë. Nëse nuk jemi
fëmijë të Perëndisë, atëherë as që mund të
lutemi.
A, po, ne jemi «besimtarë». Ne jemi të
krezmuar, jemi «krishterë» të mirë, shkojmë në
kishë për Kërshëndella, e përshëndesim priftin
me mirësjellje. Një predikues është shprehur
njëherë për njerëzit e tillë kështu: «Ata janë
lepuj të pagëzuar!» Kur e pyetën se ç'donte të
thoshte me këtë, ai u përgjigj: «Nëse e zëni një
lepur dhe pagëzoni, ai prapë do të ikë në fushë
sapo ta lironi». Të tillë janë disa njerëz. Ata edhe
pse pagëzohen, largohen nga Zoti». Miq të
dashur, ata njerëz as dinë, as mund të luten.
Vetëm fëmijët e Perëndisë dinë të luten si duhet.
Vetëm fëmijët e Perëndisë mund të jenë me të
vërtetë të lumtur.
Prandaj edhe \u duhet të bëheni fëmijë i
Perëndisë. Nga natyra nuk jeni të tillë. Ndoshta
nga pamja e jashtme dukeni të tillë, por në fakt
nuk jeni. Ashtu si fëmija që vjen në këtë botë
përmes lindjes, ashtu edhe njeriu bëhet fëmijë i
Perëndisë përmes lindjes shpirtërore. Duhettë
bëheni fëmijë i Perëndisë. Atëherë do të mund
18

të luteni. Fëmija i Perëndisë nuk mund të jetojë
pa lutje. Lutja për të është si frymëmarrja. Kur
kemi orë biblike, disa të rinj shpesh si në shaka i
thonë njëri-tjetrit: «Mos harro të marrësh
frymë!» Ju e keni harruar frymëmarrjen
shpirtërore. Ka rëndësi thelbësore për ju që të
bëheni fëmijë i Perëndisë.
Po ju tregoj shkurtimisht se si mund të
bëhemi fëmijë të Perëndisë: vetëm përmes
Jezusit. Ai thotë: «Unë jam dera; kush hyn
nëpërmjet meje, do të shpëtohet». Jezusi vjen te
ju përmes mjegullës së dendur të kësa] böte -
Jezusi, njeriu që mban shenjat e gozhdave në
trupin e tij. Ndoshta deri tani nuk jeni interesuar
në mënyrë të veçantë për të. Ndoshta ajo që
keni dëgjuar për të ju është dukur e
paarsyeshme. Megjitatë, ai vjen te ju. Dhe pastaj
mund të ndodh që ta njihni atë: «Njeriu nga një
dimension tjetër, Biri i Perëndisë së gjallë,
Shpëtimtari im!» Hapi i parë që duhettë bëj për
t'u bërë fëmijë i Perëndisë është: ta njoh
Jezusin. Hapi i dytë është që t'i besoj dhe ta
pranoj atë. Ai mund ta rregullojë jetën time
shpirtërore, mund të më japë paqen shpirtërore
dhe të më çlirojë nga çdo mëkat.
19

Një njeri i Zotit nga Besëlidhja e Vjetër
thotë: «Ti kujdesësh për shpirtin tim».
Përnjëherë fitohet besimi në Jezusin. Dhe ky
besim është kaq i fortë, saqë njeriu mund të
heqë dorë nga jeta e tij e mëparshme dhe t'ia
dorëzojë tërë jetën Jezusit. Këtë e quajmë
kthim. Këtë e kam përjetuar unë kur, në
moshën 18 vjeçare, kam braktisur jetën time
mëkatare dhe i jam dorëzuar Jezusin. Askush
nuk mund ta bënte këtë hap për mua. As unë
nuk mund ta bëjë këtë për ju. Kjo është një
çështje ndërmjet jush dhe Zotit. Vendosni per
këtë dhe thoni: «Merre jetën time, Jezus! Dua
ty të takoj!» Në atë çast kur të bëni kështu, jeni
bërë fëmijë i Perëndisë.
Megjithëse disa mendojnë se ka edhe rrugë
të tjera shpëtimi, unë e përsëris se ka vetëm një
derë nëpërmjet së cilës mund të hyni në
Mretërinë e Perëndisë. Kjo derë është Jezusi. Ai
ka vdekur dhe është ringjallur për ne. Ai ju pret
me krahë të hapur.
Kur të bëheni fëmijë i Perëndisë, do të dini të
luteni. Mjerimi juaj do të marrë fund. Do të
mund ta hapni zemrën para Perëndisë, ashtu si
një fëmijë para atit të vet.
20

Unë jam një pastor i moshuar dhe kam
përvojë të madhe me njerëz. Jam i bindur se
çdo njeri mban në zemër një fshehtësi, të
cilën e merr me vete kudo që shkon. Por kur
të bëhem fëmijë i Perëndisë, atëherë mund ta
hap zemrën time para Jezusit. Atij mund t'ia
hap zemrën dhe t'ia besoj edhe fshehtësitë
më të mëdha. Atij mund t'ia besoj veprimet e
mia të paligjshme dhe të gabuara. Atij mund
t'i tregoj gjëra të cilat nuk do t'ia besoja asnjë
njeriu.
Në mbarim të një kampi rinor, disa të rinj na
treguan për përvojat e tyre. Një 18 vjeçar tha:
«Megjithëse e konsideroja veten si të krishterë,
isha në prag të heqjes dorë nga çdo gjë. Një
mbrëmje, para se të shkoja në orë biblike, u
luta: 'Zoti Jezus, nëse nuk më flet sonte
personalisht, do t'i flak të gjitha tutje. Nuk mund
t'u bëj ballë problemeve të jetës në këtë qytet të
madh, nëse ti nuk m'i hap sytë'». Pastaj vazhdoi:
«Kur u ktheva në shtëpi, gjithçka më ishte e
qartë. Ai kishte dëgjuar lutjen time dhe më
kishte folur personalisht». Tregimi i të riut më
preku thellë. Në dyshimet dhe dëshpërimet e tij,
ai e kishte thirrur Jezusin dhe kishte marrë
21

përgjigje. Aq më pare do të marrë përgjigje një
fëmijë i Perëndisë kur ai i lutet atij.
Nëna ime ka jetuar në Hülben, afër Urach-
ut, në Alpet Shvabiane. Një ditë, gjatë luftës ajo
më shkroi: «U zgjova në tre të mëngjesit. Fillova
të mëndoja për bijtë e mi në front, për nipat e
mbesat, për ju në zonën e bombardimeve, dhe
për Elizabetën në Kanada, nga e cila nuk kam
marrë lajm. Më zuri meraku dhe ndjeva sikur
dikush po ma zinte frymën me doreza hekuri.
Nuk mund ta duroja këtë gjendje. Fillova të
lutem: 'Zoti Jezus, më thuaj diçka! Nuk mund ta
duroj këtë shqetësim'. Pastaj ndeza dritën, mora
Biblën dhe e hapa». (Lum ai që e mban Biblën
mbi komodinë.) «Fjalia e parë që lexova ishte:
'Gjithë merakun tuaj hidheni mbi të, sepse ai
merakoset për ju'». Letra e nënës përfundonte
me këto fjalë: «Pastaj lashë gjithçka në duart e
Shpëtimtarit, fika dritën dhe rashë në gjumë».
A nuk është kjo e mrekullueshme? K ur të jeni
fëmijë i Perëndisë, mund ta keni këtë lloj
përvoje.
Më kujtohet kur një ditë nëna më pat thënë:
«Natën e kaluar isha kaq e lodhur, saqë as nuk
mund të lutesha. Vetëm thashë: 'Natën e mirë,
22

Shpëtimtar i dashur!'» Ndërsa po e dëgjoja,
mendova: «Kështu duhet të flasin fëmijët e
Perëndisë me Zotin e tyre - thjesht natyrshëm.
Zoti vërtet i ruan fëmijët e tij. Ditë e natë
Shpëtimtari im qëndron pranë meje. Unë jam
pronë e tij dhe mbështetem në të.
E keni të qartë? Është tragjedi të mos dish të
lutesh. Uroj që edhe ju të nxirrni klithjen e parë
të jetës: «Zot, kam mëkatuar. Ki mëshirë për
mua mëkatarin!» Uroj që t'i takoni Jezusit, të
bëheni fëmijë të Perëndisë dhe ta keni paqen e
tij. Pastaj më nuk do të merakosem për ju.
23