Wilhelm Busch
Pse jetoj?

Marrë nga libri „Jesus unser Schicksal"
Titulli i origjinalit: "Wozu lebe ich?"
© Aussaat-Verlag Neukirchen-Vluyn
© per botimin në gjuhën shqipe: MEOS Svizzera
Literaturdienst Zum Guten Brunnen,
Hirzenbachstrasse 102, Postfach 1, CH-8061 Zürich
Në bashkpunim me:
EAD, Postfach 30 02 64, D-44232 Dortmund
Verbreitung Christlicher Schriften
Postfach, CH-2500 Biel/Bienne 8
Përktheu: Tom Pergjokaj
Realizimi kompjuterik: Gjevalin Kabashi
Botimi i pare 2000
Shtypur në Zvizer: Good News Druck, Höri ZH

PSEJETOJ?
Gjithçka sillet rreth pyetjes: Pse jetoj? ose:
Çfarë kuptimi ka jeta?
Një ditë në Essen me telefonoi një
industrialist i pasur. Ishte shumë i shqetësuar.
«Z. pastor, ejani menjëherë!» Shkova shpejt
dhe kur arrita, më tha: «Djali im ka vrarë
veten!» Unë e njihja këtë të ri. Ishte student. Ai
kishte gjithçka që i donte zemra. Ishte i
shëndoshë, i hijshëm, i ri dhe i pasur. Kishte një
kohë të gjatë që kishte veturën e vet dhe nuk
përzihej në punë të dyshimta. Dhe ky i ri kishte
qëlluar veten plumb në kokë! Kishte lënë një
letër me këto fjalë: «Nuk e shoh të arsyeshme
të jetoj më gjatë. Jeta ime nuk ka kuptim.
Prandaj po i jap fund». Tronditëse!

Pyetja se ç'kuptim ka jeta është shumë e
rëndësishme. Kjo pyetje ka një rëndësi kaq të
madhe sepse kemi vetëm një jetë për të jetuar.
A keni menduar ndonjëherë se ç'do të thotë të
kesh vetëm një jetë?
Kur kam qenë nxënës, nuk kam qenë shumë
i mirë në matematikë. Mësuesi im nuk e
kuptonte se si vija deri të zgjidhja e problemit.
Kur i bëja detyrat e shtëpisë, ai nganjëherë i
binte fletorës vija me laps të kuq për të treguar
se sa pak e çmonte talentin tim për gjetjen e
rezultateve të gabuara. Kur më mbushej fletorja
me vija të kuqe, unë e hidhja atë, nganjëherë e
hidhja ende pa u mbushur plot vetëm për të
blerë një të re, të pastër. Kështu mund të filloja
edhe një herë nga fillimi.
Do të ishte gjë e mrekullueshme po të mund
të bënim kështu edhe me jetën tonë! Më
besoni se miliona njerëz në pragun e vdekjes,
mendojnë: «Ah, sikur të mund të jetoja edhe
një here nga fillimi! Do të kisha jetuar
krejtësisht ndryshe!»
Është gjë e lehtë të blesh një fletore të re
dhe t'ia nisësh edhe një herë prej fillimit, por
kjo nuk është e mundshme me jetën! Kemi

vetëm një jetë. Sa tmerr është kur e prishim
jetën duke mos jetuar si duhet. Kemi vetëm një
jetë të vetme. Nëse e humbim këtë jetë, e kemi
humbur përgjithmonë. Merrne seriozisht këtë
që po ju them. Fjala është për jetën dhe për
vdekjen!
Sot në mëngjes një kope lopësh kaloi pranë
hotelit ku po qëndroj. Mendova: «Sa fatlume
që janë lopët. Ato nuk kanë nevojë të
mendojnë pse janë në këtë botë. Është gjë e
qartë: ato duhet t'u japin qumësht njerëzve
dhe nëse nuk japin qumësht, atëherë japin
mish». A më kuptoni se ç'dua të them? Kafsha
nuk ka nevojë të mendojë për kuptimin e
jetës. Ky është dallimi ndërmjet njeriut dhe
kafshës. Mjerisht ka shumë njerëz që jetojnë
dhe vdesin pa pyetur veten: «Cili është qëllimi
i vërtetë i jetës sime?» Të tillët nuk dallohen
nga kafshët. Njeriu dallohet nga kafsha kur e
gjen kuptimin e jetës. Kuptimin e jetës e gjen
kur fillon të pyesë veten: «Pse jam në këtë
botë? Pse jam njeri? Pse jetoj?»

1.   PËRGJIGJET E SIPËRFAQSHME DHE TË PAMENDUARA
Miq të dashur, ka shumë përgjigje të
sipërfaqshme dhe të pamenduara rreth pyetjes:
«Pse jetoj?» Para shumë vjetësh kam patur rastin
të dëgjoj pëgjigje të tilla. Ishte viti 1936, koha e
Rajhut të Trete. Disa studentë nga qyteti Mün-
ster m'u lutën të flasë me ta lidhur me temën:
«Cili është kuptimi i jetës sime?» Më thanë
hapur se nuk dëshironin të dëgjonin predikim,
por vetëm donin të diskutonin rreth kësaj teme.
«Mirë», u thashë, atëherë t'ia fillojmë! Ç'kuptim
ka jeta? Pse jetoj?»
Meqenëse nazistët ishin në pushtet në atë
kohë kur u mbajt ky takim, ishte e natyrshme që
një student u ngrit dhe tha: «Unë jetoj per
popullin tim. Kjo është si pema e gjethi. Gjethi
nuk është asgjë, pema është gjithçka. Unë jetoj
për popullin tim». - «Mirë», iu përgjigja, «pse
ekziston pema, pse ekziston populli? Mbretëroi
heshtja! Këtë nuk e dinte. Nuk kishte përgjigje
për këtë pyetje. Thjesht e la anash. Pastaj u
thashë: «Miq të dashur, ju po u shmangeni
përgjigjes me pyetje të tilla!»

«Çfarë kuptimi ka jeta? Pse jetojmë?» pyeta
përsëri. Një tjetër u përgjigj: «Unë jetoj për të
kryer detyrën time». Atij i thashë: «Kjo është e
gjithë çështja. Cila është detyra ime? Unë
mendoj se detyra ime është që juve t'ju predikoj
Fjalën e Zotit Mathilda Ludendorff mendon se
detyra e saj është të mohojë ekzistencën e
Perëndisë. Pra, cila është detyra?»
Një zyrtar i lartë shtetëror njëherë më tha:
«Z. pastor, le të mbetet kjo vetëm mes nesh. Nga
mëngjesi deri në mbrëmje nënshkruaj
dokumente, por edhe nëse të gjitha ato digjen,
bota vazhdon të ekzistojë. Më vjen keq që kam
harxhuar kohë dhe energji për një punë kaq të
pakuptim». - Atëherë cila qenka detyra?
Gjatë Rajhut të Trete, mijëra anëtarë të
njësive SS kanë vrarë qindra e mijëra njerëz.
Dhe kur më vonë dolën para gjyqit, ata
mbroheshin duke thënë: «Ne vetëm kemi kryer
detyrën tone. Kemi qenë të urdhëruar». A e
besoni së është detyrë e njeriut të vrasë njerëz?
Unë nuk mund ta besoj këtë.
Pastaj u thashë studentëve: «Këtu qëndron
thelbi i problemit. Ç'është detyra? Kush mund të
më tregojë? Duket se përsëri jemi në fillim!

Të rinjtë dukeshin të kredhur në mendime.
Pastaj njëri u ngrit dhe me krenari tha: «Unë
rrjedh nga një familje e vjetër aristokrate. Mund
t'i numëroj 16 brezat e kaluar. Kjo është një
gjenealogji e madhe! A nuk është përpjekja për
të vazhduar brezin e ri detyrë mjaft e
rëndësishme e jetës për shkak të së cilës ia vlen
të jetohet? Menjëherë iu përgjigja: «Më vjen
keq, por në qoftë se nuk dihet pse kanë jetuar
brezat e mëparshëm, atëherë nuk ia vlen të
krijojmë një brez të ri!»
Ka shumë përgjigje të tilla të sipërfaqshme
dhe të pamenduara. Nëpër gazeta shpesh
lexojmë lajmërime vdekjejesh si ky:
«Jeta jote ishte vetëm punë, kurrë nuk ke
menduar për vete. Je munduar për familjen
tënde, kjo ishte per ty detyrë mbi detyra».
Këto fjalë më zemërojnë tepër dhe më bëjnë
të mendoj: «Kjo është një nekrologji për kuaj!»
A nuk është ashtu? Kali nuk bën gjë tjetër përveç
punës. Nuk besoj se njeriu është në këtë botë
vetëm për të punuar. Ky do të ishte një mjerim.
Po të ishte qëllimi i jetës sonë: «Jeta jote ishte
8

vetëm punë...», atëherë do të ishte më mirë të
bënim vetëvrasje që në moshën 10 vjeçare. Kjo
është gjë e tmerrshme! Jo, ky nuk mund të jetë
qëllimi i jetës sonë.
Një student tjetër në vazhdim të bisedës më
tha: «Shikoni, unë do të bëhem mjek. Dhe nëse
mund t'ua shpëtojë jetën njerëzve, a nuk është
kjo arsye e mirë për të jetuar?» - «Mirë», i
thashë, «por nëse nuk e dini pse jeton njeriu,
atëherë është e pakuptim t'ia shpëtoni jetën. Do
të ishte më mirë t'i jepnit një gjilpërë që të
vdiste menjëherë». Ju lutem, mos më
keqkuptoni. Nuk thashë se duhet t'u japim
njerëzve gjilpëra vdekjeprurëse. Por, dua të
them se përgjigjja e studentit të mjekësisë nuk
është zgjidhja e çështjes së kuptimit të jetës.
I rrethuar nga të gjithë ata studentë, u
trontida kur e pashë se edhe njerëzit e arsimuar
të ditëve tona jetojnë në këtë botë duke mos e
ditur pse. Ndoshta edhe ju do të zemëroheni,
ashtu si ata, për shkak të mënyrës se si po flas.
Natyrisht, mund të përdor një gjuhë më të
lëmuar me fjalë të huaja, por mbas një gjysmë
ore do t'ju kishte zënë gjumi. Mirëpo, meqenëse
i frikësohem tmerrësisht kësaj, do të vazhdoj të

flas ashtu si flasin njerëzit njëri me tjetrin. Qartë?
Faleminderit!
E shihni, pasi të kaloni nëpër të gjitha ato që
kemi kaluar ne në Gjermani, nuk është çudi që
edhe ju t'i merrni të njëjtat përgjigje që mora
unë nga studentët në Münster: «Jeta nuk ka
aspak kuptim të thellë. Është krejtësisht një
rastësi që unë kam lindur. Çfarë kuptimi mund
të ketë? Të kënaqemi me jetën sa të
mundemi».
Ndoshta ky është tundimi më i madh përmes
të cilit duhet të kalojë çdo njeri që fillon të
mendojë për kuptimin e jetës: «Jeta ime është
absurde. Po të mos ishin martuar prindërit e mi,
unë nuk do të isha ngjizur as nuk do të kisha
lindur. Është krejt rastësi që ekzistoj. Në realitet,
jeta ime është krejtësisht e pakuptim». Dhe nëse
një njeri i tiilë ballafaqohet me vështirësi në jetë,
ai është shumë afër vetëvrasjes. «Pse të jetoj kur
gjithçka është rastësi dhe pakuptim? Me mirë t'i
jap fund jetës!» A e dini se në Gjermaninë
Perëndimore numri i njerëzve që bëjnë
vetëvrasje është më i madh se i atyre që humbin
jetën në fatkeqësi komunikacioni? A e dini se 50
për qind të vetëvrasësve janë të rinj nën 30 vjeç?
10

Kjo është një dëshmi tronditëse e kohës sonë:
nuk e shohim më kuptimin e jetës!
Shpesh kam biseduar me njerëz, të cilët
thonë: «Jeta nuk ka kurrfarë kuptimi. Ose do të
kënaqem me të, ose do t'i jap fund me
vetëvrasje». Unë i pyesja: «Por ç'thoni nëse ka
kuptim? Nëse me të vërtetë ka kuptim dhe ju
jetoni sikur të mos kishte kuptim? Ç'do të ndodh
me ju në fund të jetës suaj?»
Në Bibël është një varg që duhet të na
mbush me frikë: «Njerëzve u duhet një herë të
vdesin e pastaj vjen gjyqi». Njeriu duhet ta dijë
këtë të vërtetë biblike që të mundë të pyetë
seriozisht: «Pse jetoj?» Nuk mund të vdes dhe të
dal para Gjyqit të Perëndisë nëse nuk e kam
gjetur kuptimin e jetës. A e keni tani pyetjen të
qartë? Atëherë të shkojmë një hap më tutje.
2.   KUSH MUND TË NA JAPË PËRGJIGJE?
Kush mund të na japë përgjigje në pyetjen:
«Pse jetoj?» - Kush? Kisha? Jo. Prifti? Jo. Ai është
në të njëjtën gjendje si ne. Shkencëtarët?
Filozofët? As ata nuk mund të japin përgjigje në
11

pyetjen: «Pse jetoj?» Vetëm njëri mund të na
tregojë. Ai është Krijuesi ynë - Zoti.
Do të përdor një ilustrim qesharak. Ta zëmë
se një ditë hyj në një banesë dhe gjej një djalë
ulur duke bërë diçka me disa tela dhe me një
llambë. E pyes: «Më thuani, ç'aparat djallëzor
po bëni? Ç'do të përftoni në fund?» Ai më
sqaron, por unë duhet ta pranoj se nuk kuptoj
asgjë. Mendoj me vete: «Askush nuk mund ta
kuptojë se çfarë shpikje do të jetë. Vetëm
shpikësi mund ta dijë se ç'do të jetë dhe për se
do të shërbejë».
Ashtu është edhe me jetën tonë. Vetëm ai që
na ka krijuar mund të tregojë pse na ka krijuar.
Kjo do të thotë se përgjigjen e pyetjes: «Pse
jetoj?» mund ta marrim vetëm përmes zbulesës -
Zoti duhet të na tregojë! Po të mos isha lexues i
zellshëm i Biblës, atëherë vetë kjo pyetje do të
më kishte shtyrë ta lexoj. Nuk do të kisha duruar
pa e ditur pse jam në këtë botë të mallkuar. A ju
duket shprehja «botë e mallkuar» e tepruar? Kjo
është në Bibel. Po të kishit qëndruar gjashtë
muaj me një pastor në një qytet të madh, do ta
kishit ditur se ç'dua të them kur pohoj se kjo
botë është nën mallkim të tmerrshëm. Nuk do të
12

kisha duruar të jetoja në këtë botë po të mos
kisha marrë përgjigje përmes zbulesës së Zotit
Zoti na përgjigjet në Bibël për sa i përket
kuptimit të jetës. Kjo është arsyeja pse Bibla
është kaq e rëndësishme. Njoh njerëz, të cilët
me kokën lart thonë: «Ne nuk e lexojmë
Biblën!» Atyre mund t'iu them vetëm këtë:
«Atëherë jam i sigurt se ju asnjëherë nuk keni
menduar seriozisht rreth pyetjes 'Pse jetoj?'» Por
marrëzia është një sëmundje shumë e përhapur
dhe po të shkaktonte dhimbje, bota do të
mbushej me ofshama. Po ju jap përgjigjen e
Biblës me një fjali: Zoti na ka krijuar që ne të
jemi fëmijëte tij!
Ashtu si një prind që ka dëshirë të shohë
veten në fëmijën e vet, ashtu Zoti krijoi njeriun
«sipas shëmbëlltyrës dhe përngjasimit të vet».
Zoti don që ne të bëhemi fëmijët e tij, fëmijë të
cilët flasin me të dhe me të cilët ai mund të
flasë; fëmijë të cilët e duan atë dhe të eilet ai i
do. A luteni ndonjëherë? Sa gjë e hidhur është
për një prind nëse fëmija i tij nuk flet me të me
vite të tëra. Kështu, nëse njeriu nuk lutet, ai nuk
flet me Atin e tij qiellor. Pra, Zoti dëshiron që ne
të jemi fëmijë të tij, të cilët flasin me të dhe e
13

duan atë. Ky është kuptimi i ekzistencës sonë.
Nuk po flas për kishën, për doktrinën, apo për
fenë. Po flas per Zotin e gjallë. Zoti ju ka krijuar
që të mund të bëheni fëmijë i tij. A jeni fëmijë i
tij?
Të bëjmë një hap më tutje. Ne duhet të jemi
fëmijë të Zotit, por per nga natyra nuk jemi. Në
fillim të Bibles thuhet: «Zoti krijoi njeriun sipas
përngjasimittë vet». Pasta] Bibla tregon për një
katastrofë të madhe. Njeriu ishte krijuar si një
qenie me liri të plotë dhe si i tillë vendosi të jetë
kundër Zotit. Ai hëngri nga pema e ndaluar. Kjo
do të thoshte: «Dua të jem i pavarur! Mund të
jetoj edhe pa Zotin!» E kuptoni? Adami nuk ka
dyshuar asnjëherë për ekzistencën e Zotit, por
vetëm është larguar pre] tij: «Do të jetoj ashtu si
dua vetë!»
Pak kohë më parë një njeri, të cilin e takova
në rrugë, më tha: «Ju flisni gjithnjë për Zotin.
Por unë nuk e shoh. Më tregoni si mund ta gjej
Zotin». Unë iu përgjigja: «Dëgjoni me kujdes!
Përfytyrojeni se ekziston një makinë që do të
mund të më kthente mbrapa në kohë. Ta zëmë
se me të mund të shkoj në fillim të historisë së
njerëzimit dhe një mbrëmje shëtis nëpër
14

kopshtin e Edenit. Sigurisht e dini ngjarjen se si
njeriu ka rënë në mëkat? Aty te një kaçube e
takoj Adamin, njeriun e pare. «Mirëmbrëma,
Adam!» e përshëndes. «Mirëmbrëma, pastor
Busch!» ma kthen ai. «Befasohesh që më
sheh?» e pyes dhe i tregoj se si kam mbërritur
në kopshtin e Edenit. «Dukesh si në kujtim»,
thotë Adami dhe shton: «Ç'të mundon?» I
përgjigjem: «Po mendoja për një pyetje që ma
ka bërë njëri: Si mund ta gjej Zotin?» Adami
qesh me të madhe dhe më thotë: «Nuk është
kurrfarë problemi si ta gjejmë Zotin. Ai është
këtu. Bëhu i sinqertë. Problemi është si ta
heqim qafe!»
A ka të drejtë Adami? Zoti është këtu. Ne
mund ta gjejmë atë. Por ne nuk e dëshirojmë
këtë. Kur mendoj për mendimin e njerëzimit në
të kaluarën, shoh se në 300 vjetët e fundit kemi
bërë çmos për t'u liruar nga Zoti. Por këtë nuk e
kemi arritur. Ne, në të vërtetë, të gjithë besojmë
se Zoti ekziston, por nuk duam t'i mbështesim
shpresat në të. Ne bëjmë ashtu siç bëjnë të
tjerët: nuk merremi me këtë çështje. Nuk e
mohojmë ekzistencën e Zotit, por nuk e vrasim
mendjen për të. Nuk bëhemi armiq të tij, por as
15

miq jo. Kështu, problemi më i madh në jetë
mbetet i pazgjidhur.
Një mjek zviceran shkruan në një libër se
njeriu, i cili nuk e zgjidh problemin më të
rëndësishëm jetësor, do të ketë vuajtje të mëdha
emocionale dhe shpirtërore. Ai vazhdon: «Ne
perëndimorët vuajmë nga mungesa e Zotit. Ne
nuk e mohojmë atë, por as nuk i takojmë atij.
Nuk duam të kemi asgjë me të dhe kjo është
arsyeja pse vuajmë nga mungesa e tij». Edhe unë
pajtohem me mendimin e tij.
Gati kudo dëgjoj njerëzit duke thënë: «Njeriu
modern nuk interesohet për Zotin». Atyre mund
t'u them këtë: «Njeriu modern i ka punët keq.
Edhe unë jam njeri modern, por unë
interesohem per Zotin. Nuk besoj se jam i
prapambetur për shkak të këtij qëndrimi. Është
shumë tronditës fakti se njeriu modern nuk e
merr seriozisht çështjen e shpëtimit».
Do të përdor edhe një ilustrim të thjeshtë.
Përfytyrojeni një nxënës që mëson të bëhet
gjellëbërës. Një ditë gjellëbërësi kryesor thotë:
«Ky nuk interesohet aspak për gjellëtari!» - «Po
për çka interesohet?», e pyes. «Per pop muzikë
dhe për vajza», përgjigjet shefi. «Duhet të ulni
16

veten në nivelin e tij», i them, «dhe tani e tutje
folni me të vetëm për muzikën dhe për vajzat». -
«Joo, joo!» përgjigjet shefi. «Nëse djaloshi nuk
interesohet për gjellëtari, atëherë ka gabuar
profesionin!»
A më kuptoni se ç'dua të them? Ne jemi të
thirrur të bëhemi fëmijë të Perëndisë. Kur njeriu
modern nuk interesohet për këtë, atëherë ai ka
gabuar profesionin e tij si njeri. Nën rrethana të
tilla është e kotë të flasësh me të, qoftë për gjëra
të mundshme ose të pamundshme, të cilat
eventualisht mund t'i interesojnë. Ajo që duhet
të kuptojë është: «Vetëm nëse bëhet fëmijë i
Perëndisë, do të jetë njeri i vërtetë».
3. Përgjigjja e perëndisë
në pyetjet më të rëndësishme
Përsëris: ne nga natyra nuk jemi fëmijë të
Perëndisë, por ne jemi në këtë botë me qëllim
që të bëhemi fëmijë të Perëndisë. Atëherë,
diçka duhet të ndodh me ne. Nuk po ju flas
vetëm sa për të kaluar kohën, por dua që t'ju
ndihmoj atyre që kërkojnë qëllimin e jetës.
17

Pra, nëse nuk jemi fëmijë të Perëndisë,
atëherë nuk e duam Perëndinë, nuk i mbajmë
urdhërimet e tij, nuk çajmë kokën për të, nuk
lutemi - përveç kur kemi ndonjë rast urgjent,
atëherë na bie ndër mend. Prandaj gjëja më e
rëndësishme për ne është të gjejmë përgjigje për
pyetjen më thelbësore: «Si të bëhemi fëmijë të
Perëndisë?» Tani do të kisha dashur t'ju jepja një
copë letër dhe një laps dhe ju kisha thënë:
«Shkruani, sipas mendimit tuaj, si mund të bëhet
njeriu fëmijë i Perëndisë». Disa do të kishin
shkruar: «Duke qenë njeri i mirë». Të tjerët:
«Duke besuar në Zot». Por e gjithë kjo nuk
mjafton. Pyetja: «Si të bëhem fëmijë i
Perëndisë?» mbetet pa përgjigje.
Përgjigjen e kësaj pyetje më të rëndësishme
mund ta marrim vetëm përmes zbulesës. Kjo do
të thotë se vetë Zoti duhet të më tregojë se si të
bëhem fëmijë i tij. Askush tjetër nuk mundet.
Bibla jep një përgjigje të qartë. Ajo përgjigje
është: vetëm përmes Jezusit! Miq të dashur, kur
vij te Jezusi, atëherë zemra ime rrah më fort,
pulsi më shpejtohet, atëherë jam te qëllimi i
jetës. Vertet, nëse dua të jem fëmijë i Perëndisë,
këtë mund ta arrij vetëm përmes Jezusit.
18

Në Bibël është një varg që, kur përkthehet
fjalë për fjalë, tingëllon kështu: «Jezusi ka ardhur
nga bota e Perëndisë në këtë botë». Sot
dëgjojmë vazhdimisht njerëz duke thënë se
Bibla përmban pikëpamje të vjetëruara mbi
jetën: Qielli lart, toka poshtë. Kjo është marrëzi!
Në Bibël nuk ka gjëra të tilla. Bibla na tregon
gjëra të rëndësishme për Zotin dhe për veten
tonë. A]o na tregon se Zoti është i pranishëm
kudo. Po të fshihesh qoftë edhe në thellësitë e
tokës, Zoti do të ishte atje. Bibla ka atë që ne në
gjuhën moderne e quajmë pikëpamje
shumëdimensionale mbi boten. Ne jetojmë në
një botë tridimensionale ku ka gjatësi, lartësi
dhe gjerësi. Mirëpo, ka edhe dimensione të
tjera. Dhe, Zoti i takon një dimenioni tjetër. Ai
është shumë afër, sa të mund të arrihet me dorë.
Ai ecën me ne. Ai na sheh edhe kur ne nuk
ecim në rrugën e tij. Por ne nuk mund ta
kalojmë pengesën që na ndan nga dimensioni
tjetër. Vetëm Zoti mund ta bëjë këtë. Ai e ka
bërë këtë dhe ka ardhur te ne në personin e
Jezusit
Besëlidhja e Re thotë kështu për Jezusin:
«Erdhi te të vetët», - dhe në të vërtetë edhe vetë
19

bota është e tij - «por të vetët nuk e pranuan».
Kjo është historia e Ungjillit deri në ditët tona.
Jezusi erdhi, por njeriu ia mbylli deren. «Ai erdhi
te të vetët, por të vetët nuk e pranuan». Ky
duhej të ishte fundi i marrëdhënieve ndërmjet
Zotit dhe njeriut. Mirëpo, për çudi, tregimi nuk
merr fund këtu. Vargu tjetër vazhdon kështu:
«Atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të
bëhen bij të Perëndisë». Duke e pranuar Jezusin
bëhemi bij të Perëndisë. A e keni hapur ende
deren e jetës suaj që ta pranoni Jezusin? «Atyre
që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të
Perëndisë».
Gjatë Luftës së Parë Botërore kam qenë
oficer i ri dhe kam jetuar larg prej Zotit.
Megjithatë, pikërisht në këtë periudhë të jetës
sime i hapa Jezusit derën e zemrës sime dhe e
lejova të hynte. Kjo përvojë ma ka ndryshuar
tërë jetën. Përta ndjekur Jezusin kam kaluar
nëpër shumë vështirësi. Kam qenë në burg.
Shpesh kam qenë në rrezik. Mirëpo, asnjëherë
nuk jam penduar dhe po të më jepej mundësia
të jetoja edhe 100 here, nga çasti që do të filloja
të mendoja me kokën time, do të isha ndalur të
vargu: «Atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin
20

të bëhen bij të Perëndisë». Vetëm kur të bëhem
bir i Perëndisë, jeta ime ka kuptim. Pa marrë
parasysh kush jam: pastor apo pastrues rrugësh,
drejtor apo bravapunues, amvise apo mësuese,
jeta ime fiton kuptim vetëm nga çasti kur bëhem
fëmijë i Perëndisë. Pra, duhet ta pranoni Jezusin.
Atëherë do ta gjeni kuptimin e jetës. Vetëm
atëherë.
Është shumë jnteresant t'i studiosh personat
e Besëlidhjes së Re. Ta marrim, për shëmbull,
Maria Magdalenen. Jeta e saj nuk kishte
kurrfarë kuptimi. Thuhet se ka qenë e
pushtuar nga shtatë demonë. (Unë njoh
njerëz, të cilët janë të pushtuar nga më shumë
demonë.) Ajo duhet të ketë pasur një jetë të
tmerrshme: jetë robërie. E shkreta duhet të
ketë vuajtur shumë duke bërë një jetë të tillë
të pakuptim. Pastaj në jetën e saj hyn Jezusi,
Shpëtimtari, Biri i Hyjit, dhe dëbon demonët
prej saj. Ai mund ta bëjë këtë dhe e bëri. Nga
ai çast kjo grua i takonte Jezusit. Jeta e saj nuk
është më pa kuptim. Me vonë ajo përjeton
kryqëzimin dhe vdekjen e Jezusit. Atë ditë e
kaploi një frikë e papritur: «Përsëri fillon jeta e
saj e mëparshme, pa kuptim». Në mëngjesin e
21

ditës së trete pas kryqëzimit, ajo bie në gjunjë
duke qarë pranë varrit të Jezusit. Ajo kishte
ardhur te varri dhe kishte parë se varri ishte i
zbrazët. Guri i madh, që mbyllte hyrjen e
varrit, ishte i rrokullisur dhe trupi i Jezusit nuk
ishte aty. Prandaj ajo qante.
Unë mund ta kuptoj mirë këtë grua. Nëse
unë do ta humbisja sot Jezusin, kjo do të më
kishte çuar në humnerën e një jete të pakuptim.
Vërtet, e kuptoj atë: «Shpëtimtarin nuk e kam.
Jeta ime nuk ka më kuptim».
Pastaj, papritmas, ajo dëgjoi një zë prapa saj:
«Mari!» Ajo u kthye dhe e pa Jezusin e ringjallur.
Lotët e dëshpërimit që i rridhnin nëpër faqe iu
kthyen në lot gëzimi. Me një gëzim të madh ajo
thirri: «Rabbuni!» që do të thotë Mësues.
Shëmbulli i kësaj gruaje tregon qartë se nuk
kemi nevojë për ndonjë filozofi të madhe për të
marrë përgjigje në pyetjen lidhur me kuptimin e
jetës. Edhe njeriu më i pashkolluar e ka të qartë:
«Jeta ime është e pakuptim. Pse jetoj?» Atë çast
kur Maria Magdalena e ka pranuar Jezusin në
jetën e saj, ajo e ka zgjidhur çështjen e kuptimit
të jetës së vet - është bërë fëmijë i Zotit të gjallë
dhe në jetën e saj ka hyrë drita.
22

Pranda] po ju lus: pranojeni Jezusin! Ai ju
pret Ai është shumë afër jush. Filloni të bisedoni
me të. Do të ishte gjë e madhërishme po t'i
thoshit: «Zoti Jezus, jeta ime nuk ka kuptim. Eja
tek unë!»
Kur e pranojmë Jezusin, një revolucion i
vërtetë fillon në jetën tonë. Ne bëhemi pjesëtarë
të vdekjes dhe të ringjalljes së tij. Fillojmë n]ë
jetë plotësisht të re si fëmijë të Perëndisë. Ai na
jep Shpirtin e vet, i cili na i ndryshon dëshirat
dhe mendimet tona.
Të jesh fëmijë i Perëndisë nuk është vetëm
një ndryshim i jetës, por është një jetë krejtësisht
e re. Pranojeni Jezusin dhe do t'i përjetoni të
gjitha këto.
Në shekullin e kaluar ka jetuar në Westfalia
një këpucëtar me emër Rahlenbeck. Njerëzit e
quanin «prifti pietist» për shkak të dëshirës së
madhe që kishte për ta ndjekur Jezusin. Ai
kishte aftësi të mëdha shpirtërore dhe ishte një
njeri i bekuar. Një ditë i erdhi për vizitë një prift
i ri. «Zotëri», i tha Rahlenbecku, «studimettuaja
teologjike nuk garantojnë që ju jeni i shpëtuar.
Duhetta pranoni Jezusin!» Prifti iu përgjigj:
«Unë e kam Jezusin. Pikturën e tij e kam të
23

varur në murin e dhomës sime të punës».
Rahlenbecku plak ia ktheu: «Jezusi në mur është
i qetë dhe i heshtur. Por, nëse e pranoni Jezusin
në zemrën dhe në jetën tuaj, do të ketë shumë
zhurmë!»
Dëshiroj që edhe ]u ta përjetoni këtë zhurmë
në jetën tuaj! Dëshiro] që edhe ju t'i jepni fund
jetës suaj mëkatare dhe ta lavdëroni Atin tuaj
qiellor, që ju ka bërë fëmijë të tij, që i ka dhënë
kuptim jetës suaj, që ju ka mundësuar që tani e
tutje ta nderoni ate me mendime, me fjalë dhe
me vepra.
Kuptojeni këtë që po ju them sepse nuk
është ndonjë marrëzi fetare ose mendi me të
ndonjë prifti, por fjala është për jetën e
përjetshme dhe për vdekjen e përjetshme.
Zoti Jezus thotë: «Ja, unë qëndroj te dera dhe
trokas; nëse dikush dëgjon zërin tim dhe e hap
derën, unë do të hyj tek ai». Po këtë gjë ju thotë
Zoti Jezus edhe ju: «Ja, unë qëndroj te dera e
jetës suaj. Hapne derën! Unë do t'i jap kuptim
jetës suaj».
Njëherë erdhi tek unë një minator i vjetër
dhe më tha: «Zotëri pastor, dua të flas me ju.
Ishte 70 vjeçar. Filloi të më tregojë: «Kur kam
24

qenë 17 vjeç, kam marrë pjesë në një
ungjillëzim. Aty pata ndier se Jezusi trokiste në
derën time. Por, unë thashë me vete: 'Nëse e
marrë seriozisht këtë dhe e pranoj Jezusin,
atëherë do të më qeshin të gjithë shokët. Jo, nuk
mund ta bëj këtë'. Pastaj u largova». Ai vazhdoi:
«Tani po i afrohet fundi jetës sime. Jam plakur.
Tani po e kuptoj se jeta ime ka qenë një deshtim
sepse në atë rast nuk ia kam hapur deren
Jezusit».
Miq të dashur, ne kemi vetëm një jetë të
vetme dhe për këtë arsye pyetja «pse jetoj?»
është me rëndësi jetike. Perëndia ka dhënë
përgjigje të qartë për këtë pyetje. Përgjigjja është
në Jezusin e kryqëzuar dhe të ringjallur.
Jezusi edhe tani po qëndron te dera juaj
dhe po troket. Hapjani derën! Kurrë nuk do
t'ju vijë keq!
25